Co musisz wiedzieć o pozwoleniu na pracę dla emigrantów w Indonezji?

Artykuł 1 ust. 13 ustawy nr 13 z 2003 r. O pracy („Prawo pracy”) definiuje pracowników zagranicznych („emigrantów”) jako posiadaczy wiz posiadających obywatelstwo zagraniczne, którzy przybywają do Indonezji, aby pracować na terytorium Indonezji. Emigranci to pracownicy zagraniczni, którzy mieszkają poza krajem ojczystym i osiedlają się za granicą, np. w Indonezji. Pracodawcy, którzy chcą zatrudnić emigrantów do pracy w Indonezji, muszą upewnić się, że emigranci uzyskali pełny zestaw zezwoleń na pracę dla emigrantów określonych przez indonezyjskie Ministerstwo Pracy.

W tym artykule wyjaśnimy 4 (cztery) ważne rzeczy, o których wszyscy pracodawcy zatrudniający emigrantów i / lub zatrudniający emigrantów muszą wiedzieć i rozumieć:

1. Kto może sponsorować wizę pracowniczą?

Tylko następujące firmy mogą sponsorować emigrantów w Indonezji:

• instytucje rządowe, organy międzynarodowe, przedstawiciele obcych krajów;

• Przedstawicielstwa zagranicznych izb, zagranicznych firm lub zagranicznych wiadomości;

• zagraniczne firmy bezpośredniego inwestowania (Penanaman Modal Asing lub PMA);

• osoby prawne mające siedzibę zgodnie z prawem indonezyjskim lub spółki zagraniczne zarejestrowane w autoryzowanym zakładzie w Indonezji (tj. Przedstawiciel zagraniczny);

• instytucje społeczne, religijne, edukacyjne i kulturalne; i

• Usługi biznesowe dla organizatorów rozrywki (impresariat).

Firmy w formie stowarzyszeń cywilnych, spółek, spółek komandytowych, spółek handlowych i osób fizycznych nie mogą zatrudniać emigrantów i / lub działać jako sponsorzy, chyba że przepisy ustawowe i wykonawcze stanowią inaczej.

Obowiązek zapłaty DKP-TKA dla pracodawców / sponsorów

Pracodawcy lub sponsorzy muszą zapłacić 100 USD miesięcznie (1200 USD rocznie) Fundusz Rozwoju Umiejętności i Umiejętności („DKP-TKA”) za każdego emigranta zatrudnionego w Indonezji. DKP-TKA są w pełni wypłacane na początku wniosku o zezwolenie na pracę w rupii indonezyjskiej (IDR) na okres zatrudnienia zatwierdzony przez Ministra Pracy.

Następujący pracodawcy lub sponsorzy nie są zobowiązani do zapłaty DKP-TKA:

• agencje / instytucje rządowe;

• agencje międzynarodowe (np. WHO, ILO, UNICEF itp.);

• przedstawiciele z zagranicy;

• instytucja społeczna; i

• instytucje religijne.

2. Pozycje zabronione dla emigrantów

Są dwa powody, dla których emigranci pracują w Indonezji:

• jako właściciel spółki sponsorującej (inwestor / akcjonariusze) i / lub jako członek zarządu spółki (tj .: prezes / dyrektor);

• Jako eksperci w zakresie niektórych umiejętności transferu wiedzy do Indonezji.

Należy pamiętać, że indonezyjskie prawo reguluje, że emigranci nie mogą zajmować pewnych pozycji w Indonezji. Te zakazane stanowiska dotyczą głównie rozwoju personelu (HRD), np. B. Kierownicy działów HR, kierownicy działów HR i przełożeni związani z HRD. Pełna lista zakazanych stanowisk dla emigrantów jest określona w dekrecie pracowniczym nr 40 z 2012 r. („Dekret pracowniczy nr 40/2012”).

Oprócz zakazanych stanowisk wymienionych w dekrecie siły roboczej nr 40/2012, emigrantom, którzy pracują w niektórych obszarach, takich jak przemysł naftowy i gazowy, zabrania się zajmowania innych stanowisk.

Zakaz emigrantom zajmowania wielu pozycji

Zgodnie z art. 41 dekretu ministerialnego nr 16 z 2015 r. („Dekret siły roboczej nr 16/2015”) pracodawcy nie mogą podwójnie emigrować na kilka stanowisk, np.

• zatrudnić emigrantów na podwójnych stanowiskach, niezależnie od tego, czy oba stanowiska znajdują się w tej samej firmie, czy w różnych firmach;

• Zatrudnij emigrantów, którzy są obecnie zatrudnieni przez innych pracodawców.

Emigranci, którzy pracują jako członkowie Rady Dyrektorów lub Rady Komisarzy są zwolnieni z podwójnego delegowania.

3. Procedury uzyskiwania zezwoleń na pracę

Każdy pracodawca zatrudniający emigrantów musi uzyskać pisemną zgodę Ministerstwa Pracy („zezwolenie na pracę”). Aby uzyskać pozwolenie na pracę w Indonezji, wymagane są następujące procedury:

Zatwierdzenia firmy sponsora:

• Plan rekrutacji pracowników zagranicznych (Rencana Penggunaan Tenaga Kerja Asing lub „RPTKA”);

• Telex Vitas;

• Zezwolenie na zatrudnienie dla pracowników zagranicznych (Izin Memperkerjakan Tenaga Kerja Asing lub „IMTA”);

Zezwolenie wynajętego emigranta:

• Wiza na ograniczony pobyt (Kartu Izin Tinggal Terbatas lub „KITAS”);

• zezwolenie na wielokrotny wyjazd / ponowny wjazd („MERP”);

• List rejestracyjny (Surat Tanda Melapor lub „STM”);

• List rejestracyjny na pobyt czasowy (Surat Keterangan Pendaftaran Penduduk Sementara lub „SKKPM”);

• Karta zezwolenia na przyjazd (Kartu Ijin Pendatang lub „KIJ”); i

• Raport przyjazdu (Lapor Kedatangan lub „LK”).

Dane wymagane przez firmę sponsorującą na początku procedury obejmują planowaną: (1) nazwę firmy sponsorującej; (2) siedziba spółki; (3) nazwa szefa firmy; (4) praca emigrantów; (5) opis pracy emigrantów; (6) liczba zatrudnionych emigrantów; (7) miejsce pracy zatrudnionych emigrantów; (8) zatrudnienie za granicą; (9) płace zagraniczne; (10) rozpoczęcie pracy; (11) Liczba pracowników indonezyjskich zatrudnionych przez firmę sponsorującą; (12) mianowanie pracowników indonezyjskich jako towarzyszy emigrantów; oraz (13) program szkoleniowy dla pracowników indonezyjskich.

4. Obowiązek uzyskania innych licencji dla emigrantów

Po pewnym czasie emigranci działający w Indonezji będą musieli nabyć inne licencje, aby wypełnić swoje zobowiązania wynikające z dekretu siły roboczej nr 16 z 2015 r. Zobowiązania są następujące:

• Zgodność z przepisami podatkowymi

Zgodnie z art. 36 dekretu siły roboczej nr 16 z 2015 r. Emigranci, którzy pracowali w Indonezji przez ponad 6 (sześć) miesięcy, są zobowiązani do otrzymania numeru identyfikacji podatkowej (Nomor Pokok Wajib Pajak lub „NPWP”). NPWP działa jako zgodność podatkowa dla osób prawnych w Indonezji.

• Lokalna polisa ubezpieczeniowa

Zgodnie z art. 36 dekretu siły roboczej nr 16 z 2015 r. Emigranci muszą posiadać polisę ubezpieczeniową w towarzystwie ubezpieczeniowym, które jest obecnie rezydentem Indonezji jako indonezyjska osoba prawna.

• Rejestracja w BPJS lub Agencji Ubezpieczeń Społecznych

Od czasu uchwalenia ustawy nr 24 z 2011 r. O Agencji Ubezpieczeń Społecznych odesłani, którzy pracowali w Indonezji przez co najmniej 6 (sześć) miesięcy, byli również zobowiązani do uczestnictwa w systemie bezpieczeństwa narodowego. Pracodawcy muszą zarejestrować swojego pracownika w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (Badan Penyelenggara Jaminan Sosial lub „BPJS”) w ramach dwóch (dwóch) programów bezpieczeństwa: Zatrudnienia i Zdrowia.